TEKST
Nad Lidzbarską Bramą zatrzymał się Księżyc.
Schował się nieśmiało za rąbkiem srebrnej chmury.
Na rynek mego miasta zagląda ciekawie z góry.
Kuszą go sny bartoszyckich dzieci,
Co już do poduszki tulą głowy zmęczone.
Zagląda w okna kamienic
Kuszony ciepłem domowych pieleszy.
Co widzi, gdy tak żurawia zapuszcza przez szybę?
Co słyszy, gdy wiatr mu szepty znad starówki przyniesie?
Może chłopca widzi i dziewczynę,
Gdy trzymają się za ręce,
Ich śmiech ku niebu się niesie.
Może też mu do wiosny tęskno już zwyczajnie?
Może muzyki chce słuchać?
Rozmów z kawiarenki gwarnej…
Srebrny wędrowcze na nieba nocnej ścieżce
Poczekaj jeszcze chwilkę,
Zaglądaj tu często,
Potem mi opowiesz historyjkę sielską.
O miłości, radości, szczęściu co się zowie.
Takie najciekawsze na dobranoc lubię.
I ja zasnę wtedy snem spokojnym, jasnym,
Kiedy w moje okno mrugniesz swoim blaskiem.