← Wszystkie wiersze

Maria Duchnik · Wierszokletka

Księżyc nad Lidzbarską Bramą

„Nad Lidzbarską Bramą zatrzymał się Księżyc.”

TEKST

Nad Lidzbarską Bramą zatrzymał się Księżyc.
Schował się nieśmiało za rąbkiem srebrnej chmury.
Na rynek mego miasta zagląda ciekawie z góry.

Kuszą go sny bartoszyckich dzieci,
Co już do poduszki tulą głowy zmęczone.
Zagląda w okna kamienic
Kuszony ciepłem domowych pieleszy.

Co widzi, gdy tak żurawia zapuszcza przez szybę?
Co słyszy, gdy wiatr mu szepty znad starówki przyniesie?
Może chłopca widzi i dziewczynę,
Gdy trzymają się za ręce,
Ich śmiech ku niebu się niesie.

Może też mu do wiosny tęskno już zwyczajnie?
Może muzyki chce słuchać?
Rozmów z kawiarenki gwarnej…

Srebrny wędrowcze na nieba nocnej ścieżce
Poczekaj jeszcze chwilkę,
Zaglądaj tu często,
Potem mi opowiesz historyjkę sielską.

O miłości, radości, szczęściu co się zowie.
Takie najciekawsze na dobranoc lubię.
I ja zasnę wtedy snem spokojnym, jasnym,
Kiedy w moje okno mrugniesz swoim blaskiem.