TEKST
Ta poezja uwielbia podróże
I te wielkie, i te nie duże.
Te bliskie, spacerkiem chociażby,
I te dalekie, szalone wyjazdy.
Jak ma nie kochać szalona,
Jak i poetka takowa.
Na stopa chętnie wyruszy,
By szukać szczęścia w podroży.
Szczęścia i weny po trochu,
By słowa nabrały uroku.
Bo każdy dech zapierający widok
Dodaje myślom skrzydeł.
Zasłucha się w szum wodospadu,
I pszczół rozmowy w kwiecie sadu.
Pogoni za wiatrem wśród morskich fal
I w ciszy gór odnajdzie znak.
Na Wieży Eiffla, w kraterze wulkanu
Nie znajdzie sobie miejsca
Może czasem, w RAJU.
Poezja w podróży czytana jest też inaczej postrzegana.
To kawałek domu daleko,
Serca tego, co gdzieś tam czeka.
To marzenia w świecie spełnione
Za jednym karty ukłonem.
A potem wraca zmęczona do siebie,
Choć przecież była pod wspólnym niebem.
Przytuli słowa, kąty znajome,
Rozpakuje walizki z marzeń złożone.
Weźmie oddech głęboki, odsapnie
I będzie śnić o tym,
Czym jeszcze ją los natchnie.